Michel (39) wilde zijn oor laten uitspuiten, maar het bleek een tumor ‘Er was een kleine kans dat mijn gehoor kon worden gespaard’

‘Ik mis helaas de Olympische Winterspelen’

‘Het begon in de zomer van 2023. Ik merkte dat als iemand in mijn rechteroor praatte, ik het slecht verstond. Waarschijnlijk moet ik m’n oor laten uitspuiten, dacht ik. Dus naar de huisarts. Die vermoedde dat vocht achter het trommelvlies en verwees naar een KNO-arts. Zij liet “voor alle zekerheid” een MRI-scan maken.  

Op de dag dat de uitslag van de MRI-scan in mijn digitale dossier zou komen, logde ik ’s avond in. Ik voelde me gezond en maakte me weinig zorgen. De uitslag was dus een schok: een tumor die om mijn gehoor- en evenwichtszenuw heen bleek te zitten, vlakbij de hersenstam. Goedaardig, dat wel, maar evengoed zou het behandeld moeten worden. Daar zat ik dan voor m’n beeldscherm, om half tien ‘s avonds, alleen thuis.  

Dat was in augustus 2023. Snel daarna werd ik verwezen naar het Radboudumc. Neurochirurg Mark ter Laan legde uit ik nog kon afwachten. Pas als de tumor zou gaan groeien, werd een ingreep onvermijdelijk. Elk halfjaar kreeg ik een MRI-scan.  

Het moet gebeuren 

Augustus 2025 bleek de tumor iets gegroeid. Een operatie was onvermijdelijk. Eind oktober vorig jaar was het zover. Het gevoel dat ik er vooraf bij had, deed me denken aan bepaalde momenten in mijn schaatsloopbaan. Je staat aan de start van een belangrijke wedstrijd. De druk is groot. Iets in jezelf wil eigenlijk niet, maar het moet toch gebeuren.  

De ingreep was succesvol. Je kunt wakker worden en dan gezichtsverlamming of ernstige slikproblemen hebben, wordt vooraf gezegd. Tot mijn grote opluchting is me dat bespaard gebleven.  Niet alle tumorweefsel is weggehaald, om schade aan belangrijke zenuwen te voorkomen. Het kleine restant dat achterbleef, is niet gevaarlijk. Mocht het ooit weer groeien, dan is opnieuw behandeling mogelijk.  

Veel reacties 

Na de operatie lag ik een nacht op de IC, daarna twee nachten op een verpleegafdeling. Ik was wel wat misselijk, voelde wat drukpijn en stijfheid rond de wond, maar met pijnmedicatie was het wel te doen. Eenmaal thuis heb ik me iets te druk gemaakt, bijvoorbeeld door actief te zijn op social media. Ik kreeg ongelooflijk veel berichtjes. Ook van lotgenoten. Ik zeg weleens gekscherend dat ik van alle mensen in Nederland met een brughoektumor bericht heb gehad. Ik kon ze helaas niet allemaal beantwoorden.  
Achteraf denk ik dat ik had sowieso thuis meer rust moeten pakken. Later in die week kreeg ik stevige hoofdpijn. Daar ben ik nog steeds niet helemaal vanaf. Ik zit echt nog middenin mijn revalidatieproces. 

Olympische Spelen 

Ik hoop snel weer helemaal fit te zijn. Ik werk als schaatscoach bij Team Novus. Vier van onze schaatsers doen mee aan de Olympische Spelen in Milaan. Jammer dat ik daar niet bij kan zijn. Maar ik kan het goed relativeren. De tumor zette mij opeens in een rijdende trein waar ik niet uit kan stappen. Ik moet dat accepteren.  

Sommige mensen zullen mij misschien kennen als zanger. Ik zong bijvoorbeeld in verschillende tv-shows. Ik hoop dat ik over een tijd weer uit volle borst kan zingen. Nu is dat nog lastig, omdat het druk in mijn hoofd veroorzaakt. Dat mijn gehoor rechts niet is teruggekomen, hoeft voor het zingen geen probleem te zijn.  

Relativeren 

Het hele gebeuren rond het ziek zijn, maakt dat je nadenkt over wat echt belangrijk is in het leven. Natuurlijk betekenen mijn werk en mijn plezier in sporten en zingen veel voor me, maar ik heb ondervonden dat familie, relaties en gezondheid nóg belangrijker zijn. Dat wil ik me herinneren op momenten dat ik me weer eens druk maak over minder belangrijke dingen.’

Meehelpen aan onderzoek naar brughoektumoren: Onzichtbare gevolgen zichtbaar maken.

Bekijk ook: Brughoektumoren; perfusie MRI voor betere diagnostiek en behandeling.