Kinderen met de ziekte van Hirschsprung

Onderzoeken

We doen een aantal onderzoeken om de ziekte van Hirschsprung vast te stellen.

Slijmvliesbiopsie

Het belangrijkste onderzoek is de slijmvliesbiopsie. Bij de slijmvliesbiopsie ’happen’ we een klein stukje slijmvlies uit de endeldarm. Dat bekijkt de patholoog onder de microscoop. Deze biopsie kan bij kinderen jonger dan 6 maanden op de poli worden verricht zonder verdoving of pijnstilling. De handeling is niet pijnlijk.

Als de patholoog geen uitspraak kan doen of uw kind de ziekte van Hirschsprung heeft, kan een groter biopt onder anesthesie (narcose) worden afgenomen. Bij oudere kinderen doen we de biopsie altijd onder anesthesie (narcose), omdat het voor hen moeilijk is  om stil te blijven liggen. De arts zal met u de mogelijkheden bespreken en met u een besluit nemen voor welke ingreep kan worden gekozen.

Röntgenfoto van de dikke darm

Een röntgenfoto van de dikke darm kan belangrijke aanwijzingen geven over het bestaan van de ziekte van Hirschsprung en over de lengte van het aangedane darmdeel. Op een röntgenfoto zijn de luchtophoping en de uitgezette darmen goed te zien. Ook het gedeelte van de darm  wat zich niet kan ontspannen en smal blijft is zichtbaar. Tijdens dit onderzoek wordt contrastvloeistof in de dikke darm gespoten om de darm op een röntgenfoto zichtbaar te maken. Dit gaat via de anus met een dunne, soepele katheter.

Het onderzoek is niet pijnlijk, maar kan voor oudere kinderen wel spannend zijn. Tijdens het onderzoek mag u bij uw kind blijven. Hier vindt u meer informatie over hoe u uw kind kunt helpen te ontspannen.

Het onderzoek vindt plaats op de röntgenafdeling en duurt ongeveer 20 minuten. Voor dit onderzoek is geen narcose of pijnstilling nodig.

Controle en nazorg

Controle

Tot uw kind volwassen is, blijft het onder controle.

Problemen met ontlasting

Meer dan de helft van de kinderen met de Ziekte van Hirschsprung kan vroeg of laat problemen krijgen met de ontlasting, zoals verstopping (niet of moeilijk kunnen ontlasten of windjes laten) en incontinent (niet kunnen ophouden van de ontlasting. Deze problemen kunnen tijdelijk zijn, maar soms blijven ze bestaan. Ze komen vooral voor in de periode van het zindelijk worden. Bij het zindelijk worden spelen zowel de aandrang tot ontlasting, als ook het kunnen ophouden door middel van de sluitspier een rol. Ook een verkoudheid, oorontsteking of andere ziekte kan invloed hebben op het ontlastingspatroon.

Contact opnemen

Als u merkt dat uw kind minder goed eet, koorts heeft, hangerig is, buikklachten heeft, en in plaats van normale hoeveelheden ontlasting, kleine hoeveelheden ontlasting in de broek heeft, of stinkende dunne ontlasting, neem dan contact op met de arts of verpleegkundig specialist kinderchirurgie die uw kind behandeld heeft, ook al is het jaren goed gegaan.